Pashë një ëndërr të bukur
Ua tregoj të gjithëve
Të gjithë qeshin
Me të bukurën ëndrrën time
Qesh dhe unë
Me gojën dhëmbëkrimbur.
Pashë një ëndërr të bukur
Ua tregoj të gjithëve
Të gjithë qeshin
Me të bukurën ëndrrën time
Qesh dhe unë
Me gojën dhëmbëkrimbur.
Shty e shty në terr vagonin e mërzisë
Jeta jote - pianoforte që rrokulliset shkallëve
Kollesh e pështyn e vjell merimanga.
Në shtallën e trëndafiltë të ëndrrës
Ku flenë idetë e fundit të fundit.
Pluhuri hahet, xhepat mbushur tinguj
Hapat e tu të kompastë matin heshtjen.
Derri që të gërrhet brenda tharkut të kafkës
Le të zbukurojë tryezat e harrimit të madh.
Zakone të vjetra
Zjarre të ndezura
Me shkarpa llampash neoni
Zjarre të ftohta
Yje të mbledhura
Me pikatore netëve
Çuditërisht të freskëta
Zakone të vjetra
Nuseve u vjen aromë
Sapunesh të merme
U dridhen gjunjët mbi taka
Kalldrëmeve të serta
Në flakë të neonit
Nuset duken të zbehta
Zakone të vjetra
Qielli i malit ta gërric
Ballin si qeleshja
Në shpellë të heronjve
Dhëndurët luajnë me letra
Nuseve vajza ende
Nuk u dihen mbiemrat.
Ecim përdore
Në korridore
Kjo dhomë, ajo
Kontrollo numrin
Kontrollo çelësin
Nuk është ky kat
Nuk është ky krah
Më fal, zotni
Mos keni parë
Një dhomë si kjo
Me shtrat të butë
Shtresa të fryra
Si dallgë deti
Peshqirë të bardhë
Do not disturb
Na thotë zotnia
Do not disturb
Na fal, zotni
Na falni zonjë
Provojmë majtas
Më mirë djathtas
Ja edhe pak
Dhe do ta gjejmë
Dhomëzën tonë
Na falni zonjë,
E ka një vaskë
Porsi guaskë
Që brenda fsheh
Hënën me maskëDo not disturb
Nuk qenka kjo
As kjo as kjo
Ecim përdore
Në korridore
Dhoma pa numra
Numra pa dhoma
Hotel i zbrazur
Kaq natë kaq vonë
Kthehemi mbrapa
Ecim përpara
Aktorë në prova
Që kanë dështuar
Desh na zë gjumi
Në ashensor
Ti je Ariadna
Unë jam Tezeu
Kemi një dhomë
Nën emrin tonë
Me shtrat të virgjër
Shtresat tallaz
Peshqirë të dashur
Do not disturb
Hotel i madh
Kulturë dhe luks
Profesionizëm
Rregull qetësi
Hotel i madh
Me ne, për ne
Kurth apo tempull
Burg apo kishë
Pyetjet kumbojnë
Në bark të bishës
Ecim përdore
Në korridore
Por tash kërkojmë
Veç një dritare.
Nuk të kam më
Brilant i shuar
Mbrëmje pa ty
Yje të mbledhur
Në fund të gotës
Cigare e djegur
Në cep të tavllës
Zë i harruar
Imazh i humbur
Xhami me avull
Ku është përroi
Zhapi i trembur
Tingull i butë
Në sytë e tu
Gropëz në faqe
Gjurmëz sorkadhi
Ije e dredhur
Në dorë tretur
Uji ndërruar
Gëzimi mbetur
Gjerdan i ftohtë
Liqen i hijes
Barka e puthjes
Ngecur në qiell
Me diell larë
Qeshja e ndalur
Ora e ndalur
Heshtja e ndalur
Kokat mbi bar
Nuk të kam më
Kujtim i lodhur
Dënesë e shkundur
Në lagështirë
Kandil venitur
Rrufe venitur
Në mugëtirë
Vegim i bukur
Ngulur me thumb
Në tru si flutur.
Vajzë e gjatë
Heshtje e hollë
Në rrugën me plepa
M’u shfaq trishtimi
T’i flas? I fola
Buzëftohtë e putha
M’u kacavarr në gjoks
Lejlek i akullt
Fjetëm bashkë
Shtrënguar si kurrë
Ish tepër vonë
Për t’u shkujdesur
Pastaj iku
E pasigurt, si ecje
Në rrugën e zbërthyer
Që ngërdheshej.
Që fërkojnë supet e mardhura
Një pyetje fluturon, si korbi
Mbi pllakat e këmbëve të zbathura
Ulërima dremit tutje
Mbuluar me krakërima të zbardhura.
Kur kaq i pagabueshëm qenke,
Si vrasës, i thashë, si ta shpjegoj
Që s’ka asnjë legjendë për ty?
I pagabueshëm, tha. Nga ata
Që më kanë parë asnjë
S’ka mbetur gjallë, për të rrëfyer.
Është një njeri ndoshta shpirt
Hije e keqe, uzurpator mendjesh
Ditën, ëndrrash natën,
Një njeri që nuk më do
Më ndjek nga prapa, m’i përqesh
Fjalët dhe veprat, merr pamjen
E miqve të mi, flet me zërin e tyre
Më gënjen me dobësitë e mia
Më kërcënon, më tund gishtin
Nga afër nga larg nga përtej
Një njeri që më do
Aq shumë sa s’më hiqet qafe
Në rrugë në metro në restorant
Më dërgon kartolina fjalësh
Gërvisht në mure mbishkrime
Që vetëm unë mund t’i kuptoj
Një njeri që s’jeton dot pa mua
Anonim i panjohur incognito
Fytyrë e fshehur pas një maske
Maskë e fshehur pas një fytyre
Në diell në shi në shtrëngatë
Ia ndiej erën prej baldose
Qimelagur, serialisht ekzekutuar
Në autostradë natën
Nga mijëra indiferenca makinash
Sytë prej qelqi të ngrirë
Shuar me imazhin tim në retina
I del dhe nuk i del dot fryma
Një njeri që ka mbetur pezull
Midis vdekjes dhe meje.
Si fëmijë, kishe merak
T’i vizatoje shtëpitë
Duke filluar nga dera
E bëje të mbyllur me dryn
Pa sy magjik pa pllakë emri
Të të zotit të shtëpisë
Në mes të kalldrëmit me breshka
Poshtë diellit rrotë qerreje
Bardhezi, dysheme të shtrembra
Mace lepuj miza përdhese
Ndonjëherë jo; vetëm
Një mur lënë përgjysmë
Gërmadhë nga e ardhmja
Të lodhej dora, ose të thyhej
Maja e lapsit, mprehur me kafshime
Të shtrembra prej ketri
Lapidar memec përmendore
E premtimit të përtharë.
Pashë një shpatmal me fëmijë krah-këputur
Si shkarpat që i ranë plakës nga kurrizi i kërrusur,
Kur ia lëshoi mallkimin bjeshkës, grykës e përroit.
Nuk gjendet zjarr t’i djegë vocërrakët e vjetër
Mbetur shpërndarë e jetimë nga pakujdesi e vjeshtës
Strukur në vatër plaka ka ftohtë plaka ka ftohtë.
Po ju pse po ikni
Pse pa ne të tjerët
Ku vini ku shkoni ku niseni
Po ne ku na lini pse vetëm
Pse vetëm ne vetëm pse
Ju ikni ne rrimë nuk ikim
Mbetemi pa ikur si pemët
Në djerrinë si gurët ku kujtoni
Se po ikni ç’iluzione
Ç’ikuzione jua lëvizin
Shputat këpucët gjurmët
Në dheun e djegur të rrugës
Ku kujtoni se po na lini
Ne që mbetemi që nuk ikim
Ne që nuk na bëjnë këmbët
Galloshet çizmet opingat
Nëna gjurmësh të vjetra
Mbetur në dheun e rreshkur
Në fytyrën e rreshkur të rrugës
Vrragë të një përdhunimi
Përndryshe të falur
Të përligjur të kuptuar
Nga të urtët e të drejtët
Ju që filloni të hiqeni
Zvarrë në shtratin e tharë
Të përroit që lini pas.
Kur hapa dritaren,
E zura botën gafil
Siç nuk do të donte
Ta shihnin kurrë
Dergjur përmbys
Numëronte
Frymën, sinkronizonte
Me batica të plogëta
Më të ngadalshme
Se graviteti.
Ti ishe zgjuar
Ndërkohë, me njërin
Krah, të mpirin
Ende në ëndërr
The, ka mbetur shiu
Ka shtruar bora
Ka dalë dielli
Ka rënë nata
Po Hëna po Ylli
Po mjegullnajat.
Isha në mes,
Kontur i vizatuar
Prej dritës, nuk doja
Të mplekseshin gjërat
Drojtja harrohet më shpejt
Në terr të heshtjes
Gjumi është e vetmja
Mbrojtje ndaj frikës
Se mos veç këtij zgjimi
Ka edhe zgjim tjetër.
E hapa dritaren
Kushedi, që botën
Të mos e gjeja gati.
Kur shkuam me mamin në varreza
Pashë një grua me rroba të zeza
Fshihej pas një varri, pas një shelgu
Pas një tufe fluturuese gjethesh
Mami, të rrimë dhe pak
Ta ndjekim atë gruan nga pas
Të gjejmë çfarë fsheh nën fustan
Mami, të lutem, të kam xhan.
Është një grua e gjatë e hollë
Që përtyp lule të kurorave
Fryma i mban aromë trëndafili
Kur vrapon e dihat me sytë mbyllur
Mami, ti s’e sheh dot por unë
Ia dalloj në bar të njomë gjurmët
Dil nga një varr, hyr në një tjetër
Dje ishte e re, sot e vjetër
Kur shkuam me mamin në varreza
Pamë një grua me shkronja të zeza
Ngrirë mbi një rasë të ftohtë mermeri
Emrin ia lëvizte era.